Fic Tenipuri -Coffee Shop- Middle Part

posted on 31 Oct 2013 13:15 by lufelemperor

Title : -Coffee Shop – [Middle part]

Pairing : 

Rate : Drama-pg 13

Author : Lufe Lufe Lufe

Warning :Yaoi

ปวดหัว 

ไซเซ็นลุกขึ้นมาจากเตียงเหมือนเมื่อวาน เสื้อผ้ายังเป็นตัวเดิมที่ใส่ออกไปข้างนอก ตั้งแต่กลับเข้ามาที่ห้องเขาก็ล้มตัวลงกับเตียง ขดตัวอยู่บนนั้นจนหลับไป

ปวดหัว 

เขาโซเซลุกขึ้นมาจากเตียง ฝืนอาบน้ำลวกๆก่อนจะกลับมานอนแผ่อย่างหมดสภาพ

ปวดหัว 

หลังจากที่อดีตอัจฉริยะแห่งชิเท็นโฮจิหลับตารวบรวมเรี่ยวแรงได้สักพักก็พยุงตัวเองไปที่ครัว คว้ายาแก้ปวดหัวเทใส่มือโดยไม่แม้แต่จะนับเม็ด ก่อนจะกลืนลงไป

ดีขึ้นมาหน่อย.......มั้ง 

ไปกินของหวานคงดีขึ้น ในใจคิดถึงร้านกาแฟเจ้าประจำแต่กลับได้เรื่องเมื่อวานเป็นของแถม ไซเซ็นขมวดคิ้วแน่นมือหนึ่งคว้ามือถือและกระเป๋าสตางค์แต่อีกมือสัมผัสบริเวณหัวใจ

เจ็บ 

........................................................................................................................................................................

ลืมหยิบหูฟังมา....... 

ไซเซ็นขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด

ช่วงนี้ดวงตกรึไง 

แล้วเมื่อไหร่จะถึงร้านสักที ทางมันไกลขึ้นหรือไง เริ่มเหนื่อยแล้วนะ 

ริมฝีปากอ้าน้อยๆผ่อนลมหายใจด้วยความเหนื่อย ก่อนจะเร่งฝีเท้าเมื่อเห็นประตูร้านอยู่ไม่ไกล

อีกนิดเดียว...... 

............................................................................................................................................................

เจ้าของร้านหนุ่มฮัมเพลงอย่างสบายอารมณ์ขณะถือขนมไปเสิร์ฟลูกค้า วันนี้ไม่ค่อยมีคนมาทำให้งานค่อนข้างสบาย ถึงรายได้จะน้อยแต่ก็เฉลี่ยๆไปกับเมื่อวานที่ลูกค้ามาแน่นจนล้น

ต้องขอบคุณฝนรึเปล่านะ? 

โอ๊ะ พึ่งนึกได้ ยังไม่เห็นไซเซ็นคุงเลย ตากฝนไปแบบนั้นจะป่วยรึเปล่า 

คิดถึงลูกค้าขาประจำนิดเดียว เสียงประดิ่งที่ประตูร้านก็ดังขึ้น ขณะที่เขาส่งยิ้มแล้วเอ่ยทักทาย

“อ้าว ไซเซ็นคุง”

“ทา.....”เรียกชื่อเขาออกมาได้คำเดียว ร่างของเด็กหนุ่มก็ทรุดลง

“ไซเซ็นคุง!!”

..........................................................................................................................................................

เสียงอะไร 

ดนตรีคลาสสิก? 

คุ้นหูแบบนี้.....เปียโนงั้นหรอ 

ให้ตายสิ 

เขาเกลียดเปียโน 

หยุดเพลงนั่นสักที 

ไซเซ็นลืมตาโพลงมองเพดานสีขาวสะอาดตา

เสียงเปียโนหยุดลง

“ตื่นแล้วหรอ.....”

“............”

“พึ่งรู้ว่านายขี้เซาขนาดนี้นะเนี่ย หนึ่งวันเต็มเลย”

“..........”

“ฮิโยชิคุงกับคิริฮาระคุงเอาขนมมาเยี่ยม มีเซ็นไซของโปรดนายด้วยนะ”

“...............”

“เป็นไข้แล้วฝืนนี่ไม่ดีเลยนะไซเซ็น ฉันเคยบอกนายกี่รอบแล้ว คราวนี้ไปรบกวนทา.....”

“คุณเอาผมมาไว้ที่ไหน”ไซเซ็นยันตัวเองขึ้นมานั่งพิงหัวเตียง ถึงแม้ว่ายังจะมึนหัวแต่ก็พอเดาได้ว่าเขาไม่ได้อยู่ในโรงพยาบาล

แกรนด์เปียโนกับเตียงขนาดควีนไซส์ที่เขานอนอยู่พิสูจน์มันได้ดี......

โอชิทาริ เคนยะละสายตาจากคีย์เปียโนแล้วหันมาส่งยิ้มให้เขา

“.......บ้านฉันเอง”

 “!?”

“ที่ร.พ.ห้องเต็มน่ะ ไหนๆฉันก็เป็นเจ้าของไข้นายเลยรับผิดชอบพากลับมาด้วย”

“ผมหายแล้ว จะกลับบ้าน ค่ารักษาก็ส่งบิลมาแล้วกัน”เขากระแทกเสียงอย่าหงุดหงิดแล้วเคลื่อนตัวลงจากเตียงนุ่มทันที

และเมื่อเท้าเปล่าของเขาหย่อนลงแตะพื้นไม้ก็ถูกเจ้าของห้องผลักให้ลงไปนอนแผ่

“นี่คุณ!”

“No speed no life~”คำพูดติดปากของสปีดสตาร์แห่งนานิวะทำให้ไซเซ็นโกรธมากกว่าเดิม

“นี่คุณต้องการอะไรจากผมกันแน่! ปล่อย.เดี๋ยว.นี้.นะ!”คน(พึ่งหาย)ป่วยตวาดสั่ง

“ไม่ปล่อย.......ทำไมถึงเรียกว่าคุณล่ะ ทำไมไม่เรียกเซมไปเหมือนเดิมล่ะ”ปฎิเสธเสียงนิ่งก่อนจะถามคำถาม แววตาที่ร่าเริงอยู่ตลอดเวลาเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด

“ไม่มีความจำเป็น”นัยน์ตาของไซเซ็นหรี่ลงอย่างเย็นชา

ทำไมต้องให้ความสนิทสนมกับคนที่ทำร้ายจิตใจ? 

ไม่มีความจำเป็นที่ต้องใจอ่อน..ไม่มี 

ฟุบ

เด็กหนุ่มเบิกตากว้าง เมื่อคนที่คร่อมอยู่ด้านบนทิ้งตัวลงมาทับ...กอดเขาเอาไว้แล้วกระซิบข้างหูซ้ำๆ

“โกรธเรื่องนั้นใช่ไหม ขอโทษนะ ขอโทษ”

“ปล่อย......”

“จะไม่ยกโทษให้ก็ได้..แต่ขอให้ฉันได้อธิบายได้ไหม”

“ไม่มีความจำเป็น”

“เมื่อ 10 ปีที่แล้ว.....”

-Flash back-

 “จะว่าไปแกก็จะจบม.ต้นแล้วสินะ เคนยะ”โอชิทาริผู้พ่อกล่าวเปรยในเวลาอาหารเย็นที่ทุกคนพร้อมหน้า

เคนยะพยักหน้าแบบไม่ใส่อะไรมากนัก ขึ้นม.ปลายก็เรียนต่อในแผนกม.ปลายที่เดิม เกรดของเขาอยู่ในเกณฑ์ดี

ไม่ว่ายังไงก็ได้เรียนต่ออยู่แล้ว

“พ่อว่าจะให้แกไปต่อม.ปลายที่อเมริกา”

“อะไรนะครับ!?”ตะเกียบในมือร่วงจากมือกระทบโต๊ะเสียงดังกังวาล

 “ก็แกอยากเป็นหมอไม่ใช่หรือไง ถ้าจบม.ปลายที่นู่นพ่อก็หาทางให้แกไปเรียนต่อที่ฮาร์วาร์ดได้ ที่นั่นเป็นมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงทางการแพทย์ที่ 1 ของโลกเลยนะ ดีไม่ดีก็ไปทำงานอยู่ที่นั่นเลย”ผู้เป็นพ่อพูดด้วยเสียงเรียบนิ่ง

“แต่ผมอยากอยู่ที่ญี่ปุ่น”

“กลับมาแกก็มาทำงานต่อที่ญี่ปุ่นได้”

“แล้วเทนนิสล่ะครับ”

“พูดเหมือนอเมริกาไม่มีเทนนิสให้เล่น ก็เล่นไปซะสิ ไม่มีใครห้าม”

แล้วฮิคารุล่ะ.... 

เขากลืนคำถามนั้นลงคอไป

นอกจากยูชิญาติสนิทแล้วคนในบ้านไม่มีใครรู้เรื่องของเขากับรุ่นน้องอีก

โอชิทาริเป็นตระกูลที่มีประวัติค่อนข้างยาวนานพอสมควรแน่นอนว่ายึดถือในธรรมเนียมปฎิบัติมาก

โดยเฉพาะเรื่องที่ลูกชายต้องสืบทอดทายาท

ไม่มีวันที่จะยอมรับเรื่องที่เขาคบกับผู้ชายด้วยกัน 

“ผม...ขอตัว”เคนยะพูดตัดบทเอาดื้อๆแล้วขึ้นไปขังตัวเองไว้ในห้องนอน นอนคว่ำหน้ากับเตียงแล้วคิดอย่างหนัก

“..จะทำยังไงดี......”

-Flash back-

“พ่อครับ...ผมจะไปเรียนต่ออเมริกาตามที่พ่อต้องการ...แต่ว่า”

“แต่อะไร?”โอชิทาริผู้พ่อเลิกคิ้วถาม

“ครั้งนี้ผมทำตามที่พ่อต้องการ แต่ตอนที่ผมเรียนจบแล้วกลับมาที่ญี่ปุ่น ผมมีสิทธิ์จะขออะไรพ่อก็ได้ 1 อย่าง.....ได้ไหมครับ”ถึงแม้จะเป็นคำขอร้อง แต่เจ้าตัวกลับจ้องตาคู่สนทนาอย่างหนักแน่น

“เอาสิ ถ้าแกเรียนจบล่ะก็จะขออะไรก็ได้ทั้งนั้น”ผู้เป็นพ่อยิ้มร่าเมื่อลูกชายยอมเดินตามเส้นทางที่เขาวางเอาไว้

“ขอบคุณมากครับ...ผมต้องไปโรงเรียนแล้ว”

“ไปดีมาดีล่ะ”

“ครับ”

เคนยะลอบถอนหายใจ

ยังมีอีกเรื่องที่ต้องไปจัดการ 

-Flash back-

วันจบการศึกษา

“ฮิคารุ.......มานี่หน่อยสิ”เคนยะเรียกคนที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ให้ตามตัวเองมายังหลังห้องชมรม

ที่ๆชิราอิชิรออยู่ 

“กัปตัน..เซมไป..ทำไม?”ไซเซ็นมองทั้งสองคนอย่างสับสน

ก็ไม่แปลกหรอก..เพราะเขากุมชิราอิชิเอาไว้

“เราเลิกกันเถอะ ฉัน.....จะคบกับชิราอิชิ” กลั้นน้ำเสียงเจ็บปวดเอาไว้ อดทนพูดด้วยน้ำเสียงที่เสแสร้งย็นชา

ไซเซ็นยิ้มกำหมัดแน่น อวยพรพวกเขาด้วยน้ำเสียงประชดชันอยู่ในที ก่อนจะเดินจากไป

หลังจากนั้นพวกเขาก็ไม่เจอกันอีกเลย

จนกระทั่งที่ร้านกาแฟในวันนั้น........

 
 
.....................................................................................................................
 
 
TBC. in Part End
 
 
Talk.....มันควรจะสองตอนจบ...

[Fic Au] Twitter -No Title[for now]- 2

posted on 09 Aug 2013 23:02 by lufelemperor in Fiction

Title : -No Title[for now]-  2

Pairing : Yaoi & Normal

Rate : pg 13

Author : Lufe Lufe Lufe

Warning :มีคำหยาบค่ะ

Note :  ชื่อเล่นของแต่ละคน

[คาราสึ ฮิคาริ – คาริ

ยะสึระกิ อชิตะ –ชิตะ

อากิ อายาเมะ – อายะ]

ไอ ริวอิจิ เป็นรุ่นพี่ปีสามของ TW

เด็กหนุ่มเรียนจบตั้งแต่อายุสิบเจ็ดและตัดสินใจที่จะรอเอ็นทรานซ์เข้ามหาวิทยาลัยพร้อมเพื่อนคนอื่นๆ

ในระหว่างที่ว่างอยู่ปีนึงนั้น นอกจากอ่านหนังสือทบทวนแล้ว เขาเลือกที่จะมาประจำอยู่ห้องพยาบาลแทนอาจารย์คนก่อนที่ลาออกไปอย่างกระทันหัน

ในตอนแรกเขาคิดแค่ว่าเด็กม.ปลายคงไม่มีอะไรมากถ้าไม่ใช่อุบัติเหตุ ป่วยเล็กๆน้อยๆ หรืออย่างมากก็เรื่องชกต่อย

แต่นั่นคือ’ตอนแรก’ มันเป็นตอนก่อนที่เขาจะพบกับเด็กพวกนั้น......

เด็กสาวตัวเล็กที่หิ้วปีกรุ่นพี่หน้าหวานมาห้องพยาบาลด้วยสภาพเลือดกำเดาท่วมตัว........

เรื่องมันมีอยู่ว่า.....

“พี่รหัสหรอ!”อากิทำตาโตใส่คนคนบอกข่าว เด็กหนุ่มที่กลัวฮิคาริจนทำของตกในห้องประชุม....ช่ายคนที่ยะสึระกิบอกว่าน่ารักนั่นแหละ พยักหน้าหงึกๆ

“ค....ครับ เปิดเทอมมาสองสัปดาห์แล้ว พวกรุ่นพี่บางคนที่ไปแลกเปลี่ยนก็กลับมาแล้วด้วยล่ะครับ ตอนพักกลางวันพี่ๆเขาจะเอาโหลมาวางไว้กลางห้องแล้วใหช้วิธีจับเบอร์โทรกันครับ”ทาอิจิตอบรับยิ้มๆ คิดถูกนะเนี่ยที่เลือกคุยกับอากิจัง ถ้าเป็นยะสึระกิจังกับคาราสึจังป่านนี้คงโดนแกล้งไปนานแล้ว

“พักกลางวันสินะ ขอบคุณที่มาบอกนะทาอิจิคุง”อากิยิ้มหวานก่อนจะผละไปหาเพื่อนของตนที่หอบขนมกันมากองโต

“นี่ๆอายะ! ดูสิช๊อกโกแลตเพียบเลย!”ฮิคาริดี้ด๊ากองจะยัดช๊อกโกแลตหลายแบบหลายยี่ห้อใส่เก๊ะของตัวเองขณะที่ยะสึระกิมองขนมในมือของตัวเองอย่าพินิจพิเคราะห์แล้วตัดสินใจสวมบทเป็นมิโดริ-ปี๊ป- จากการ์ตูนบาสเกตบอลสักเรื่องชู้ตมันใส่หัวของฮิคาริ

“เจ็บนะชิตะ!”ฮิคาริโวยวายก่อนจะเก็บขนมที่เหลือยัดใส่กระเป๋า ทำแก้มพองลมใส่เพื่อนทีหนึ่งแล้วฟุบหน้าลงกับโต๊ะเตรียมตัวหลับ

“อ๊ะ เดี๋ยวสิคาริอย่าพึ่งนอนนะ”อากิที่พึ่งนึกได้ว่ามีเรื่องต้องบอกเขย่าเพื่อนสาวจนต้องเงยหน้าขึ้นมา

“อะไรอีกอ๊ะ อายะ”ฮิคาริทำเสียงงัวเงียทั้งๆที่พึ่งฟุบลงไปได้ไม่ถึงนาทีทำเอาอากิกับยะสึระกิส่ายหน้า

กิน...แล้วก็นอน.....

“เมื่อกี้ทาอิจิคุง....”ไม่ทันที่อากิจะพูดจบกรรมก็ตามสนองซะก่อนเพราะยะสึระกิเด้งขึ้นมาเขย่าคนเล่าอย่างเอาเป็นเอาตาย

“ทาอิจิคุงน่ะหรอ!! อะไรดลใจให้ฉันออกไปช่วยคาริถือขนมเนี่ย บ้าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ บ้าที่สุด!!”

“คนที่บ้ามันชิตะต่างหากเล่า”อากิดึงมือออกอย่างงอนๆก่อนจะเล่าต่อ

“เที่ยงนี้เราจะจับรุ่นพี่รหัสกันแล้วนะ พี่ๆเขาจะเอาโหลมาวางให้เราจับเบอร์ขึ้นมาแล้วก็โทรหาเบอร์ที่จับได้ล่ะ แล้วให้ถามชื่อ นัดเจอกันเอง”

“พี่รหัสหรอ.....งั้นก็ต้องเป็นห้อง 2B ใช่ป่ะ?”ฮิคาริอียงคอถามขณะที่อากิพยักหน้ารับ

“แหมๆ ถามแบบนี้อย่าบอกนะว่ามีรุ่นพี่ที่แอบเล็งอยู่นะ หืมมม คาริ”ยะสึระกิแซวก่อนที่ฮิคาริจะส่ายหัวดิก

“เปล่าหรอก ที่ดีใจนี่เพราะว่าพี่คารุอยู่ห้อง 2A ต่างหาก คิดดูสิเป็นพี่น้องไม่พอ ถ้าได้เป็นพี่รหัสน้องรหัสอีก ฉันต้องโดนตามเกาะทั้งวันแหง”

“พี่ฮิคารุรักคาริจะตาย น่าอิจฉาออก มีพี่สาวทั้งสวยทั้งรักน้องขนาดนี้เป็นฉัน ฉันรักตายเลย”ยะสึระกิบ่น และก่อนที่ฮิคาริจะได้แย้ง เสียงออดบอกเวลาหมดพักสิบนาทีก็ดังขึ้นทำให้วงสนทนาแตกอย่างรวดเร็ว

เห็นเฮี้ยวๆแบบนี้แต่ก็ตั้งใจเรียนกันสุดๆล่ะนะ~

..................................................................................................................................

หลังจากที่จับฉลากเบอร์พี่รหัสน้องรหัสกันเรียบร้อยแล้ว เหล่าเด็กปีหนึ่งที่กำลังตื่นเต้นก็โทรหาเบอร์ที่ได้รับ รวมไปถึงยะสึระกิและอากิที่นัดพบพี่รหัสของตนเรียบร้อยแล้ว แต่ฮิคาริกลับนั่นกอดอกขมวดคิ้วแน่น....

“น่าๆ พี่เขาคงวางมือถือทิ้งไว้ที่ห้อง”

“เดี๋ยวของก็หายหรอก!”

“พี่เขาอาจจะใช้รุ่นปาหัวไททันแตกก็ได้นะ”

“รุ่นแบบนั้นมันเคยมีด้วยหรอยะ!”

“ไม่แน่ว่าอาจจะปวดท้องเข้าห้องน้ำเลยไม่ว่างรับ”

“เข้าไปทำอะไรตั้งเกือบชั่วโมง!”

“อ่า..ท้องผูกไง”

“ไม่ก็ท้องเสีย....เนอะชิตะ”

“ช่ายเลย อายะ”

สองสาวช่วยกันปลอบฮิคาริกันสุดฤทธิ์ เพราะเธอเป็นคนเดียวที่โทรไปยังไงพี่รหัสก็ไม่รับสาย เด็กสาวนั่งหน้ายู่แทะช๊อกโกแลตที่ซื้อมาตอนพักสิบนาทีแบบเอาเป็นเอาตายจนเศษขยะกองเกลื่อน ลำบากเพื่อนสาวสองคนที่มาช่วยกันเก็บแถมเจ้าตัวที่ไม่สำนึกกินเสร็จก็ฟุบหนีซะอย่างนั้น ทิ้งให้เพื่อนสนิทมองหน้ากันอย่างเซ็งๆก่อนที่จะแยะย้ายเมื่อได้ยินเสียงออดดัง

...............................................................................................................................................

โฮโอ ชุนเก็บของใส่กระเป๋าแล้วกระตุกสายสะพายขึ้นพาดบ่า ตอนนี้เป็นเวลาเลิกเรียนแล้วซึ่งเขานักห้องรหัสไว้ที่ห้องของน้องรหัส เด็กหนุ่มเบ้หน้านิดๆเมื่อนึกได้ว่าตนไม่ได้ซื้ออะไรมาให้น้องเลย เพราะยังไม่รู้ว่าจะเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง

อันที่จริงซื้อเป็นขนมก็ได้นี่นา.....

มือหนายกขึ้นขยี้เรือนผมสีฟ้าสดจนทรงผมที่ยุ่งอยู่แล้วยุ่งเข้าไปอีก ยิ่งน้องรหัสเป็นผู้หญิง...จะโดนน้อยใจป่ะวะ??

โอยยยยย คงต้องภาวนาให้น้องรหัสของเขาไม่ใช่พวกงี่เง่าก็แล้วกันนะ.. อากิ อายาเมะ

‘พลั่ก!’

“แอ้กกกกกกกกก” หนุ่มหล่อที่ตกอยู่ในภวังค์เซถลาหน้าชนเสาแหกปากร้องแอ้กแบบหมดหล่อ เมื่อมีแรงมากระทำอย่างไม่ทันตั้งตัวจากด้านหลัง

“ทำอะไรฟร่ะ ชินจิ!!”โฮโอหันไปมองเพื่อนสนิทตาขวางขณะที่ ‘โคกาเนะ ชินจิ’ เด็กหนุ่มที่ท่าทางเหมือนคุณหนูเอาแต่ใจ(อันที่จริงไม่ใช่แค่เหมือนแต่มันใช่เลย)ผิวปากยิ้มร่า

“ก็ฉันเรียกแล้วนายไม่หันอ่ะ ว่างายย เห็นสายบอกมาว่าน้องรหัสเป็นสาวสวยนี่ถึงกับเหม่อเลยหรอ”คนเตี้ยกว่าทำหน้ากระหยิ่มยิ้มย่องแล้วถูกโบกหัวทิ่ม

“ใครมันจะไปหื่นแบบแกฟร่ะ พอได้ยินว่าเป็นทาอิจิคุงก็ทำน้ำลายย้อยแผ่รังสีหื่นซะน่ารังเกียจเชียว”โฮโอส่งสายทิ่มแทงใส่เพื่อนสนิท..ไม่สิ คนร่วมห้อง อย่าเลย...สิ่งมีชีวิตหื่นกามที่ยืนอยู่ข้างๆแล้วรีบก้าวขายาวๆหนีแต่ก็มิวายมาเจอกันอีกรอบ...แต่เป็นที่ห้องพยาบาล

................................................................................................................................................

เมื่อเพื่อนทั้งสองแยกย้ายกัยไปคุยกับพี่รหัสของตัวเองแล้ว ฮิคาริก็ฟุบลงอย่างเบื่อๆ ของอายะก็เป็นพี่ชายท่าทางจะป๊อปน่าดู ส่วนของชิตะก็เป็นพี่สาวตัวเล็ก.....แล้วของฉันล่ะ!!!

คิดแบบนั้นก็เดินออกมานอกห้อง ตั้งใจจะระดมโทรหาพี่รหัสของตนอีกครั้งถ้าไม่ติดว่า

“รุ่นพี่ครับ จับตรงไหนน่ะ!”ทาอิจิทำสีหน้าจะร้องไห้ขณะที่พยายามจะดันรุ่นพี่ออกห่างจากตัวเองแบบสุดฤทธิ์ส่วนอีกฝ่ายที่ฮิคาริไม่เห็นหน้าก็พยายามจะลวนลามเพื่อนร่วมห้องของแบบสุดๆเช่นกัน ด้วยความที่หงุดหงิดเป็นทุนเดิมอยู่แล้วเด็กสาวจึงเดินพรวดเดียวประชิดตัวทาอิจิแล้วดึงออกมาใช่ตัวเองบังยกขายันหน้า‘โรคจิต’เข้าเต็มเท้า พออีกฝ่ายหงายไปด้านหลังก็สะบัดขาฟาดก้านคอซ้ำจนอีกฝ่ายน๊อกพร้อมกับที่อายาเมะเดินออกมากับพี่รหัสของตัวเอง..

“ฮิคาริ!! / ชินจิ!!”

ตามมาด้วยอชิตะและพี่รหัส

“ทาอิจิคุง!! / ชินจิ!!”

พอได้ยินเสียงคนตะโกนพร้อมกันสี่คน ฮิคาริถึงได้สติ ก่อนจะถูกอายะวิ่งฉุดตามไป ด้านหน้าคืออชิตะกับรุ่นพี่โฮโอที่หิ้วปีก‘โรคจิต’ที่เลือดกำเดาไหลนองอยู่

..................................................................................................................................................

“ตกลงเรื่องนี้มันเกิดขึ้นได้ยังไง” ไอ ริวอิจิ กวาดสายตามองเหล่าบุคคลที่ยืนก้มหน้าจ๋อยเรียงตัว

เริ่มจากเด็กสาวผมสีฟ้าที่หิ้วคนเจ็บเข้ามา[อชิตะ] ตามมาด้วยเด็กปีสองที่เลือดเปื้อนตัวไม่แพ้กัน[โฮโอ] ก่อนจะเป็นเด็กปีหนึ่งอีกสามคน ชายหนึ่งหญิงสอง[ทาอิจิ อายาเมะ ฮิคาริ] ปิดขบวนด้วยเด็กสาวปีสองตัวเล็กที่ตกใจเลือดจนเป็นลมต้องแบกไปนอนเตียงอีกคน[พี่รหัสของอชิตะ]

ที่หน้าของคนเจ็บมีรอยรองเท้า ยังไงก็เป็นการทำร้ายกันชัดๆ ถึงเขาจะไม่ใช่พวกขี้ฟ้อง แต่เลือดท่วมแบบนั้นยังไงก็คงต้องรายงานประธานนักเรียนแต่ดูๆแล้วไม่น่าใช่การรุมทำร้าย เพื่อไม่ให้มีคนติดร่างแหริวอิจิจึงจำเป็นต้องเค้นคำตอบ ซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไรนักเมื่อเด็กสาวผมสีดำเจ้าของดวงตาสีแดงประหลาดยกแขนขึ้น......แล้วชี้ไปทีคนบาดเจ็บที่นอนอยู่บนเตียง

“เธอกำลังจะบอกว่าหมอนั่นถอดรองเท้าออกมาตบหน้าตัวเองจนเลือดท่วม”ริวอิจิเลิกคิ้วแล้วยกขาขึ้นไขว่ห้าง ไม่รู้ว่าทำไมเด็กสาวผมฟ้าถึงได้มีท่าทีลุกลี้ลุกลนเหลือเกิน หรือว่าจะเป็นเธอ...เพราะรอยรองเท้าก็ไม่ได้ใหญ่และคล้ายรองเท้าผู้หญิงมากกว่า

“เธอใช่ไหม”ริวอิจิลุกขึ้นเดินไปประชิดตัวรุ่นน้องแล้วจับไหล่อีกฝ่าย ย่อตัวลงให้สายตาประสานกัน เป็นการจับผิดว่าจะโกหกหรือไม่โดยดูการเคลื่อนไหวของตาดำ แต่แทนที่เด็กสาวจะตอบสิ่งที่เขาได้รับกลับมาคือของเหลวเหนียวสีแดง......

ยะสึระกิ อชิตะเลือดกำเดาพุ่งใส่หน้าไอ ริวอิจิเข้าเต็มๆ

...................................................................................................................
 
TBC. อาจจะมึนๆตัวละครต้องขอโทษด้วยค่าา

ประกาศกับเขาบ้าง.....

posted on 07 Aug 2013 20:31 by lufelemperor
เปิดบล๊อกมาเจอ @toigo-sama  ประกาศพรก.ฉุกเฉินแล้วนึกได้...
 
 
ปล่อยบล็อกร้างมานานแล้วค่ะ  ถ้าสังเกตุคือรีไรท์กับลบฟิคไปหลายเรื่องอยู่
 
 
สาเหตุง่ายๆเลยค่ะ...ตอนนี้ใกล้ตาย...
 
ขึ้นม.ปลายแล้วอะไรก็ไม่รู้ทับถมค่ะ มรสุมชีวิตมาก
 
แต่จะพยายามมาอัพฟิคที่ค้างๆเอาไว้นะคะ
 
 
จบการประกาศ....เท่านี้ค่ะ *ตาย*