Fic The sunken moon -I Just......- Part End

posted on 23 May 2013 23:12 by lufelemperor in Fiction

Title : - I Just………………-

Pairing : Insi x Lingsi

Rate : Drama-pg 13

Author : Lufe Lufe Lufe

Warning : สปอยเล่มสุดท้ายแบบร้ายแรง มีเนื้อหาอยู่เป็นช่วงๆ บางเรื่องเสริมขึ้นมาเองนะคะ

Note : Part End

“หลิงซ....”อินซื่อชะงักคำพูดค้างไว้ก่อนจะมองคนตรงหน้าด้วยสายตาไม่เข้าใจ

งานศพของอิงจบไปแล้ว

เรื่องทั้งหมดจบไปแล้ว

จบไปพร้อมๆกับความสัมพันธ์ของพวกเขา

หลิงซื่อนั่งเหม่อลอยอยู่ริมทะเลสาบ สายลมเย็นบาดผิวเนื้อขาว แขนสองข้างยกขึ้นราวกับจะปกป้องตัวเองจาก

ความหนาว....หากแต่ไม่ใช่

เล็บจิกแน่นกับแขนจนเลือดไหลซิบ คนที่ชะงักไปในครั้งแรกรีบตรงเข้าไปกระชากแขนอีกฝ่ายให้หยุดทำร้ายตัวเอง

“หลิงซื่อ! เจ้าทำอะไรน่ะ!”หยดเลือดยังติดอยู่ในซอกเล็บ....หลิงซื่อสะบัดแขนออกก่อนจะลุกขึ้นหันหลังกลับตำหนักไปราวกับคนตรงหน้าเป็นธาตุอากาศ........ไร้คำพูดตอบโต้ ไร้การตอบรับโดยสิ้นเชิง

นัยน์ตาสีเพลิงมองตามหลังจนเจ็บจนหายเข้าไปในตำหนัก ร่างสูงยังคงไม่เข้าใจ........

เราไม่ได้รักกันหรือ?

ในตอนที่เจ้ากำลังสลายเจ้ายิ้มให้ใครกัน?

ยิ้มให้ข้าที่เจ้ารัก

หรือยิ้มให้ความตายอันแสนสงบที่เจ้าเฝ้าหา

ได้โปรดบอกข้าทีหลิงซื่อ

เจ้ายังรักข้าอยู่หรือไม่.............

.....................................................................................................................................................................................................

“รักสิ.....รักมาก”เสียงหวานเอื้อนเอ่ยขณะหยิบเศษใบไม้ออกจากผมยุ่งๆของคนตั้งคำถาม

“ใช่ไหมล่ะ! เจ้าน่ะรักข้าอยู่แล้วล่ะ เพราะข้าก็รักเจ้ามากๆนี่นา’ฮ่วนหวา’” ‘ซีเคธ’ยิ้มแก้มปริขณะดึงคนตรงข้ามเข้ามากอด

“ตรรกะอะไรของเจ้าน่ะ”เชียนฮ่วนหวาขมวดคิ้วหัวเราะก่อนจะดันตัวออกจากอ้อมแขนของอีกฝ่าย

“นายหญิงมาแล้ว เราควรกลับเป็นร่างอาวุธ”

“อ่าใช่ๆ เดี๋ยวอิงตกใจแย่”ซีเคธหัวเราะแหะๆก่อนจะกลับคืนร่างเป็นดาบเหมือนกับเชียนฮ่วนหวาที่อยู่ในสภาพหมวกเกราะ

ราชินีแห่งแดนตะวันออกเดินเข้ามาอย่างรีบร้อนไม่เหมือนปกติ นางคว้าผ้าคลุมก่อนจะลังเลว่าจะนำซีเคธไปหรือไม่จนเขาต้องร้องถาม

‘อิง เจ้าจะไปไหน?’

นางไม่ตอบ.....แต่เขาและเชียนฮ่วนหวากลับสัมผัสได้ถึงลางร้าย

‘อิงเจ้าอย่าไปเลย’

‘อิง อย่าไปนะ อย่าไป’

ไม่ว่าพวกเข้าทั้งสองจะร้องเรียกอย่างไร นางก็ไม่หันกลับมา.......

เมื่อนางลับสายตาไป พวกเขาก็คืนร่างคนก่อนจะถกเถียงกันอย่างรุนแรง

“ข้าจะไปตามอิง!”

“ไม่ได้นะ! หากเจ้าออกไปตอนนี้คนที่เห็นจะว่ายังไง”

“แต่ข้าเป็นห่วงอิง!”

“แล้วคิดว่าข้าไม่ห่วงหรือยังไง!”เชียนฮ่วนหวาตวาดลั่น ซีเคธไม่เคยเห็นคนรักเป็นแบบนี้มาก่อนจะเงียบไป

“อิงตัดสินใจแล้วว่านายจะไปเอาพวกเราไป ดังนั้น....เชื่อในการตัดสินใจของนางเถอะ”เชียนฮ่วนหวาอธิบายด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง ซีเคธเองก็พยักหน้ารับ

“อืม..ข้าเชื่อใจนาง.....เชื่อการตัดสินใจของเจ้าด้วย”ไม่ทันที่ซีเคธจะจบประโยคจู่ๆสัญญาก็ขาดหายไป ทั้งสองมองหน้ากันด้วยความตกใจ แต่จู่ๆสัญญาก็กลับมาอีกครั้ง กลังจากนั้นไม่นานทั้งสองก็ต้องรีบกลับร่างเป็นอาวุธเพราะสัมผัสได้ว่าซีอิงใช้มนต์เคลื่อนย้ายเข้ามา

นางเข้ามาด้วยเสื้อคลุมของสระน้ำคืนชีพ.........

จิตใจของนางกำลังสับสนอย่ารุนแรง ทั้งคู่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นจนกระทั้งซีเคธออกปากถามแต่กลับถูกเขวี้ยงอย่างไม่ไยดี

‘เจ็บนะอิง ข้าเจ็บนะ เจ็บจังเลย’

‘ซีเคธ!’เชียนฮ่วนหวาเชื่อมกระแสจิตกับอีกฝ่าย แต่ซีเคธกลับไม่ได้สนใจ

เป็นเพราะหยาดน้ำตาของผู้เป็นนายที่ร่วงหล่น

“อิง......อย่าร้องไห้”หากเชียนฮ่วนหวาอยู่ในร่างคนคงเบิกตากว้างอย่างตกใจ ซีเคธคืนร่างคนต่อหน้านายหญิงก่อนจะเช็ดน้ำตาให้อย่างเงอะๆงะๆแล้วเอ่ยปลอบโยน ถึงแม้เชียนฮ่วนหวาที่เห็นนายหญิงเป็นเหมือนน้องสาวอยากจะทำบ้างแต่ก็แข็งใจไม่ทำ

ลักษณะนิสัยของเขาไม่สามารถปลอบโยนใครได้.......ในตอนนี้มีเพียงซีเคธคนเดียวที่ซีอิงต้องการ

จนกระทั่งนางผล็อยหลับไปในอ้อมกอดของคนรัก เชียนฮ่วนหวาถึงได้คืนร่างคน เดินข้าไปเช็ดน้ำตาให้นางอย่างอ่อนโยน

“ฮ่วนหวา.....ข้าฝากเจ้าดูแลอิงหน่อยได้ไหม”

“ซีเคธ เจ้าจะทำอะไร”เชียนฮ่วนหวาขมวดคิ้วก่อนจะวางนายหญิงของตนลงบนเตียงให้เรียบร้อยแล้วฉุดแขนอีกฝ่ายเอาไว้

“ข้าจะไปแก้แค้นคนที่ทำให้อิงเป็นแบบนี้!”ซีเคธประกาศกร้าว ในแววตาฉายแววโกรธเกรี้ยว มือหนากำกระดาษแผ่นนึงไว้แน่น เชียนฮ่วนหวาสังเกตุเนื้อกระดาษก็รู้ได้ทันทีว่ามาจากตะวันตก....คนที่ฆ่าซีอิงคือคนๆนั้น!

ถึงแม้เชียนฮ่วยหวาจะเอ็นดูซีอิงเพียงใดแต่ความมีเหตุผลไม่ได้ลดลงไปเลย

“เจ้าคิดว่าจะบุกเข้าไปในวังซานซีโร่หรือยังไง! นั่นมันเสี่ยงมากนะ!”

“เจ้าไม่โกรธหรือยังไง!”

“โกรธสิ! แต่นั่นไม่ใช่เหตุผลที่จะให้เจ้าไปเสี่ยง นอกจากว่าเจ้าจะพาข้าไปด้วย หรือไม่ก็....รออิงดีขึ้น แล้วเราค่อยโจมตีพวกนั้นด้วยการเมือง”

“นั่นมันช้าเกินไป ข้าไม่สนว่าเมืองพวกนั้นจะเป็นอย่างไร ข้าสนแค่ว่าข้าจะไปแก้แค้นเจ้านั่น”ซีเคธสะบัดมือเขทิ้งก่อนจะใช้มนต์ดำหายตัวออกไป เชียนฮ่วนหวาสัมผัสได้.......ในตอนนี้ซีเคธไม่ใช่ซีเคธ แต่เป็นดาบประจำกายองค์ราชินี

ร่างบางหันไปมองคนที่ยังนอนอยู่บนเตียง ก่อนจะเดินไปห่มผ้าให้เรียบร้อยแล้วจัดเตรียมชุดและน้ำร้อน

ไม่นาน นางคงตื่น............................. 

หลังจากที่เข้ายามรุ่งสางไม่นาน..นางก็ตื่น

“ซีเคธ?”ชื่อแรกที่ออกจากปากคือชื่อของ’เขา’ เชียนฮ่วนหวาหยิบเสื้อผ้าที่เตรียมไว้เดินเข้าไปหา

“อิง....เปลี่ยนเสื้อหน่อยไหม ข้าช่วย”

นางหันมาหาหมวกเกราะของนาง....แต่เปล่งชื่อของอีกคน

“ซีเคธไปไหน?”

“ข้าไม่ทราบ”เชียนฮ่วนหวาเอ่ยปัด

ไม่ใช่ไม่รู้

ไม่ใช่ตั้งใจจะโกหก

แต่แววตาของนางนั้นทำให้เขาหวั่นใจ

ซีอิงตกหลุมรักซีเคธ

ตกหลุมรักคนรักของเขา..... 

สี่วันผ่านไปอย่างเชื่องช้า เชียนฮ่วนหวาดูแลซีอิงที่บอบช้ำมาตลอดและพยายามติดต่อกับซีเคธตลอดเวลา

หากแต่เขาไม่ตอบรับ.......

จนกระทั่งย่างเข้าวันที่ห้า ซีเคธกลับมาในสภาพบาดเจ็บก่อนจะยิ้มร่าแล้วบอกว่าฆ่าคนที่ทำลายเกียรติของอิงไปแล้ว

แววตาที่แฝงไปด้วยความดีใจ...แม้เพียงเสี้ยวเดียวก็ไม่อาจหลุดพ้นไปจากสายตาของเชียนฮ่วนหวาไปได้

ระหว่างทีนางกำลังรักษาดาบของนางด้วยโลหิตราชันย์ เชียนฮ่วนหวาก็ปลีกตัวออกมา

หมดเวลาของเขาแล้ว 

เขาไม่สามารถทำร้ายนางหญิงของตัวเองได้......ไม่สามารถใช้ความรักของเขาที่มีต่อซีเคธทำเรื่องแบบนั้นได้ 

เชียนฮ่วนหวาเดินเข้าไปในตำหนักสี่ที่ร้างผู้คน ปาดหยากไย่ที่กระจกออกจนเห็นใบหน้าที่งดงามยิ่งกว่าเทพธิดาของตนแล้วแค่นยิ้ม นัยน์ตาอ่อนโยนหลับเพียงชั่วครู่ก่อนจะลืมตาขึ้นอีกครั้ง......นัยน์ตาเย็นชาเข้ามาแทนที่

จะไม่มีเชียนฮ่วนหวาอีกต่อไป 

ต่อไปนี้เขาคือหลิงซื่อ 

................................................................................................................................................................ 

“เฮือก!”ร่างบางสะดุ้งตื่น ใบหน้างามเต็มไปด้วยหยดเหงื่อพราวเต็มหน้า เมื่อหันไปมองหน้าต่างก็พบว่าอาทิตย์เริ่มขึ้น จึงตัดสินใจลุกขึ้นเพื่อชำระร่างกาย

เผลอฝันถึงเรื่องเก่าๆจนได้ 

คงได้เวลากลับไปทำตัวตามปกติแล้วสินะ 

ซี.....อินซื่อคงไม่คิดจะกลับมาสานสัมพันธ์กับเขาอีก ดังนั้นคงเลิกแสดงละครได้แล้วสินะ 

ถึงจะไม่มีซีอิงแล้ว แต่การรักกับอินซื่อก็ยังคงทำให้รู้สึกผิดอยู่ดี 

...........................................................................................................................................................................................

อินซื่อยืนรออยู่หน้าประตูตำหนักสี่

ยังไงก็ต้องถามให้ได้.....

 “ครืด”ประตูตำหนักเลื่อนเปิดอย่าไม่ทันตั้งตัวจนทั้งดาบทั้งหมวกเกราะพากันสะดุ้ง

“อิน.........”หลิงซื่อผงกหัวให้เป็นเชิงทักทาย ก่อนจะรีบดึงอีกฝ่ายเข้าเรื่องงานเจรจาเพื่อไม่ให้ถามอะไรมาก

“เอกสาร.........”

“ตอนนี้อิงไม่อยู่แล้ว .. ข้ารักเจ้าได้แล้วใช่ไหม”อินซื่อพูดทะลุปล้อง หลิงซื่อเบิกตากว้างด้วยความตกใจก่อนจะ

ซัดฝ่ามือเขาไปหาคมอย่างแรง....

“เจ้า......เจ้า”ทำไมถึงพูดแบบนี้ หลิงซื่อสับสนจนควบคุมตัวเองไม่อยู่ นายตายไปทั้งคน ยังมีหน้ามาถามแบบนี้

“..........”อินซื่อกุมแก้มก่อนจะมองอีกฝ่ายอย่างคาดคั้นคำตอบแต่เสียงหวานกลับพูดออกมาอย่าแข็งกร้าว

“กล้าดียังไง.....กล้าดียังไงมาพูดแบบนี้!”

“กล้าดียังไงน่ะหรอ!”อินซื่อโต้กลับก่อนจะคว้าแขนอีกฝ่ายมาบีบแน่น มืออีกข้างตวัดเชยคางของอีกฝ่ายมาประกบจูบ มือหนาบีบกรามร่างบางจนรุกล้ำเข้าไปกวาดความหอมหวานจากริมฝีปากบางได้ ฉวยโอกาสที่อีกฝ่ายยังช๊อกถอนริมฝีปากออกมาแล้วฉุดเข้าไปในห้องเหวี่ยงร่างบางลงกับเตียงแล้วขึ้นคร่อม

เขาไม่ใช่คนโง่........... 

รู้มาตลอดว่าอีกฝ่ายขอเลิกด้วยเหตุผลอะไร 

รู้มาตลอดว่าอีกฝ่ายรักตนเองมากเพียงใด 

แต่ไม่รู้อยู่เพียงอย่างเดียว 

เราจะกลับมารักกันได้ไหม?

เมื่อถามออกไป คำตอบที่รับมากลับเป็นคำพูดทิ่มแมงและความเจ็บบนใบหน้า 

เขาเจ็บ............. 

................................................................................................................................................................................................................

หลิงซื่อมอง’อดีตคนรัก’อย่างสับสน

น้ำตาคลอหน่วงเพราะขาดอากาศและความตกใจ เมื่อสบตาเข้ากับนียน์ตาสีแดงถึงได้รู้

นี่ไม่ใช่อินซื่อ ไม่ใช่ซีเคธ

แต่เป็นดาบประจำกายองค์ราชินีเหมือนในคืนนั้น

พอคิดได้อย่างนั้นหยาดน้ำตาก็เอ่อล้นอย่างไม่ทราบสาเหตุ

ซีเคธเจ้าอยู่ที่ไหน 

....................................................................................................................................................................... 

อินซื่อชะงัก.......ร่างข้างใต้กำลังสะอื้นอย่างทรมาน สติทั้งหมดถูกดึงกลับมาอย่างรวดเร็ว

เขารีบเปลี่ยนมานั่งแล้วดึงอีกฝ่ายขึ้นมาปลอบอย่างอ่อนโยน

“ขะ...ขอโทษนะหลิงซื่อ เมื่อกี้ข้า...ข้า”

“...............”

“ยะ...อย่าร้องนะ ข้าผิดไปแล้ว อย่าร้องอีกเลยนะ”

หลิงซื่อซบหน้าลงบนแผ่นอกกว้างก่อนจะพึมพำ

“กลับมาแล้วหรอ....ซีเคธ”

“อะ...ฮื่อ ข้ากลับมาแล้ว...จะไม่ไปไหนอีกแล้วจะอยู่ข้างๆเจ้าแบบนี้ตลอดไปเลยนะเชียนฮ่วนหวา”อิน...ซีเคธเอ่ยปลอบอ่อนโยนแล้วเชยคางอีกฝ่ายขึ้นมาประทับเบาๆ

“ข้ารักเจ้านะฮ่วนหวา ต่อให้สถานะของเรา......”

“พอเถอะ.....”เชียนฮ่วนหวายกแขนเสื้อขึ้นปาดน้ำตา

“..............”

“ข้ารักเจ้าซีเคธ”

ว่าแล้วหมวกเกราะคนงามก็โดนจูบไปอีกหนึ่งครั้งข้อหาน่ารักเกินไป..............

.........................................................................................................................................................................................................

“มาคิดๆดูข้าไม่น่าถามอะไรเจ้างี่เง่าแบบนั้นเลย”อินซื่อถอนหายใจขณะพยายามควบคุมสัตว์อสูรที่ตัวเองขี่อยู่อย่างทุลักทุเล

“เจ้าพึ่งรู้รึไง? ไม่ว่าคำถามไหนเจ้าก็ฟังดูงี่เง่าทั้งนั้นแหละ”หลิงซื่อเลิกคิ้วก่อนจะเขวี้ยงยันต์เพื่อสะกดการเคลื่อนไหวของสัตว์อสูร

“ข้าหมายถึงที่ข้าถามเจ้าว่า ไม่มีอิงแล้ว....ข้ารักเจ้าได้แล้วใช่ไหมต่างหาก”อินซื่อขมวดคิ้วเกาะขนของสัตว์อสูรอย่างสุดความสามารถ

“หืม?”หลิงซื่อเลิกคคิ้วมอง‘คนรัก’อย่างตั้งคำถาม ก่อนที่เจ้าตัวจะเฉลย

“ก็ถึงจะมีหรือไม่มีอิง ข้าก็รักเจ้าอยู่ตลอดเวลาเลยนี่นา ไม่ได้ขออนุญาติเจ้าด้วย”

“เจ้าบ้า...........”

-จบบริบูรณ์-

//Talk อธิบายเรื่องสรรพนามนิดนึงนะคะ หรับหลิงซื่อแล้วซีเคธคือคนที่ตัวเองรักคืออินซื่อตอนที่ยังคบกันค่ะ แต่อินซื่อคนท่านซื่อของเมืองตะวันออกที่ไม่ว่ายังไงก็รักไม่ได้ค่ะ แต่ตอนสุดท้ายที่ยังเรียกว่าอินซื่อเพราะว่าทั้งสองรักกันได้แล้ว ไม่ว่าจะเป็นอินซื่อหรือซีเคธ หลิงซื่อหรือเชียนฮ่วนหวาก็เหมือนกันค่ะ

แล้วก็..............

จบหวานได้ยังไงไม่รู้ ตอนแต่งสติไม่ค่อยจะมีอยากพิมพ์อะไรก็พิมพ์ ถ้าพิมพ์ผิดหรือมันแปลกๆก็ขอโทษด้วยนะคะ

สุดท้ายนี้.....นี่ฉากจูบแรกที่เคยเขียน(คนเดียว)เลยนะ -///////////- เขินมากค่ะ.....

สุขสันต์คิสเดย์นะคะ!

 

Comment

Comment:

Tweet

น้ำตาเกือบจะร่วงแล้วแต่แบบบบบบบบบบ *โหยหวน* อ้ากกกกกกกกกกกกกก น่ารักกกกกกกกก *ดิ้น* ก็รักมาตลอดไม่จำเป็นต้องขออนุญาติเลยเนอะ ..

#1 By YULATY on 2013-05-23 23:58