[Fic Au] Twitter -No Title[for now]- 1

posted on 14 Jun 2013 18:25 by lufelemperor

Title : -No Title - 1

Pairing : Yaoi & Normal

Rate : pg 13

Author : Lufe Lufe Lufe

Warning :ความเสื่อมส่วนบุคคล รับไม่ได้อย่าอ่านค่ะ ฟฟฟฟฟฟฟ

ถึงคนในทีแอล : ตอนนี้สั้นหน่อยและยังรั่วไม่เต็มที่นะคะ

Note : อ้างอิงมาจากไทม์ไลน์ของจขบ.ประมาณว่ามันรั่วมันเสื่อมจนรับไม่ได้แล้วววว  แถมจับปล้ำกันกลางทีแอลเกือบทุกวัน....ในกรณีนี้เพื่อไม่ให้เป็นการประจานเจ้าตัว จะให้ออริของเเต่ละคนแทนค่ะ เนื้อเรื่องที่แต่งขึ้นคือแต่งเองล้วนๆ แต่นิสัยก็นะคะ....คนในทีแอลชัดๆเลยค่ะ

ใครๆก็รู้ว่า[คาราสึ]แปลว่าอีกา

และคนในโรงเรียนก็ไม่คิดว่าจะมีใครที่เหมาะสมกับคำนี้มากไปกว่าสองพี่น้องคาราสึอีกอีกแล้ว

ทั้งคู่มีเรือนผมสีดำขลับสมกับนามสกุล นัยน์ตาคมเฉี่ยวของผู้เป็นพี่สาวเป็นสีทองสุกใส เปล่งประกายเจ้าเล่ห์เล็กน้อย ผมหยักศกตรงปลายเล็กน้อยยาวถึงกลางหลังทำให้เจ้าตัวดูเป็นคนมีเสน่ห์

ในขณะที่ผู้เป็นน้องแตกต่างออกไป ดวงตากลมโตสีแดงเลือดดูน่าขนลุก หากสบตาครั้งแรกแม้แต่คนจิตแข็งยังสะดุ้ง อีกอย่างที่ทำให้เธอดูต่างจากพี่สาวคือผมยาวตรงถึงสะโพก ผิวขาวจนเกือบซีดทำให้เธอเป็นคนดูน่ากลัวโดยสิ้นเชิง

แต่นั่นคือภาพลักษณ์ภายนอก.....หากแต่เนื้อแท้ของเด็กสาวสองคนนั้น.....

“พี่สาว! เอาการ์ตูนฮิคาริคืนมานะ!”

“ไม่อาวววว น้องสาวต้องให้พี่สาวลวนลาม เอ๊ย แสดงความรักก่อนสิจ๊ะ~”

“ฝันไปเถอะค่ะ!”

ปัญญาอ่อนสิ้นดี.............. 

สองพี่น้องคู่นี้คือการยกตัวอย่าง ด้วยความจริงที่ว่าหน้าตาไม่ใช่ตัวตัดสินนิสัย....ไม่ใช่ตัวตัดสินอะไรทั้งนั้น

และโรงเรียนมัธยมปลาย TW เป็นที่ๆพิสูจน์มันได้ดี

โดยเฉพาะเหล่าเด็กหนุ่มสาวที่อยู่ในหอพักทีแอล....หอพักระดับวีไอพีของโรงเรียน

-เจ็ดโมงเช้า วันเปิดภาคเรียนและปฐมนิเทศเด็กปีหนึ่ง-

“อ๊า สายแล้ว สายแล้ว!!”เด็กสาวที่ได้ชื่อว่าทรงเสน่ห์ที่สุดใน TW ขยี้หัวตัวเองจนยุ่งฟู นัยน์ตาสีทองคล้ำจากอาการนอนดึกฉายแววตื่นตระหนก มือขาวถลกผ้าห่มตั้งใจจะปลุกน้องสาวที่นอนอยู่ข้างๆแต่กลับพบความว่างเปล่า...

“ฮิคาริ!!”

……………………………………………………………………………………………

“ฮัดชิ้ว!”เด็กสาวเจ้าของชื่อจามเสียงดังลั่น จนคนในหอประชุมที่เงียบกริบหันมามองเธอเป็นตาเดียว แต่เมื่อเด็กสาวลืมตาขึ้นสบกับคนพวกนั้น หลายๆคนก็รีบหัวกลับไปทันทีแทนที่จะส่งสายตาต่อว่า บางคนถึงกับช๊อกทำใบกำหนดการร่วงแปะลงพื้น

“คาริ....เป็นหวัดหรอ มีไข้รึเปล่า?”เด็กสาวน่าตาน่ารักจิ้มลิ้ม เจ้าของผมสองสีไล่โทนจากสีทองสว่างจนมาถึงสีฟางข้าวดูสบายตามองเพื่อนสนิทอย่างเป็นห่วง

“เปล่าหรอก...สงสัยมีคนคิดถึงล่ะมั้ง”ฮิคาริส่ายหน้า ขณะที่เด็กสาวผมฟ้าตัวเล็กที่นั่งขนาบอีกข้างเอามือเท้าคางมองไปรอบๆห้องประชุมแบบเซ็งๆ

“นินทารึเปล่าเหอะฮิคาริ เมื่อกี้เธอเล่นทำตาแดงแจ๋ใส่คนอื่นเขาแบบนั้น.....เอ๋! เด็กผู้ชายคนนนั้นที่กลัวจนทำของตกน่ารักจังเลย! กลัวจนตัวสั่นก็ยิ่งน่ารัก!”ยะสึระกิ อชิตะกรี๊ดกร๊าดเบาๆกับเพื่อนสนิทก่อนที่เด็กสาวผมสองสีจะหันมาดุเบาๆ

“ชิตะ พิธีจะเริ่มแล้ว เดี๋ยวไว้นอกรอบนะ”สิ้นเสียงของอากิ อายาเมะ เสียงของอาจารย์ใหญ่ก็ดังขึ้นอย่างพอดิบพอดี ทำให้สามสาวจบบทสนทนาแค่นั้น

..............................................................................................................................................

 “อากิ อายาเมะ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ”

แปะๆๆๆ

เสียงเพื่อนในห้องใหม่ปรบมือต้อนรับเด็กสาวที่แนะนำตัวอยู่หน้าห้อง การปฐมนิเทศจบไปแล้ว ตอนนี้เป็นการออกมาแนะนำตัวให้เพื่อนใหม่ได้รู้จักกัน แน่นอนว่าเด็กสาวหน้าตาน่ารักอย่างอากิกับยะสึระกิได้รับการต้อนรับเป็นอย่างดี ในขณะที่ฮิคาริ.......

“คาราสึ ฮิคาริ ยินดีที่ได้รู้จัก อีกสามปีก็ฝากตัวด้วยนะคะ!”ถึงแม้ว่าในตอนแรกทุกคนจะตะลึงกับนัยน์สีเลือด แต่เด็กสาวที่ยิ้มกว้างอย่างจริงใจและเพื่อนสนิททั้งสองที่ปรบมือนำทำให้เพื่อนๆในห้องเริ่มเปิดใจและปรบมือตามแต่ทว่า.....

“ฮิคาริ!!”เงาสีดำถลาเข้ามาในห้องเข้าโผกอดฮิคาริจนเซถลา นอกจากอากิที่นั่งเท้าคางมองอย่านึกสนุกกับยะสึรากิที่หลุดพรืดออกมาและฮิคาริที่ทำหน้าซังกะตายแล้ว ทุกคนในห้อง 1B ต่างก็ตะลึงตาค้าง เพราะนอกจากสาวสวยผมสีดำที่ถลาเข้ามากอดรัดฟัดเหวี่ยงเด็กสาวหน้าห้องเหมือนไม่เจอกันมาเป็นสิบปี ยังมีหนุ่มหล่อใส่แว่นสีเขียวเดินตามเข้ามา เรือนผมสีน้ำตาตัดสั้นระต้นคอและนัยน์ตาสีสนิมต่างก็ดึงดูดความสนใจได้มากพอกับการปรากฎตัวอย่างกระทันหันของทั้งคู่

“เบาหน่อยฮิคารุ เดี๋ยวฮิคาริจังก็กระดูกแหลกหรอก”เด็กหนุ่มหัวเราะเบาๆก่อนจะหันไปโค้งขอโทษให้กับอาจารย์ประจำชั้นที่ยืนเหวออยู่

“มาบงมาเบาอะไร น้องสาวฉันหายตัวไปจากเตียงนะ!”ว่าแล้วคาราสึ ฮิคารุก็เกาะเอวน้องสาวไว้แน่นขณะที่เด็กสาวผู้น้องพยายามดันหัวพี่สาวออกอย่างสุดชีวิต

“ฮิคาริไม่ได้หายตัวไปแต่พี่สาวตื่นสายต่างหาก!!”

“เห็นไหม ฉันเดาถูกด้วยนะ เอ้าไปเรียนกันได้รึยัง”เด็กหนุ่มใส่แว่นเอ่ยถามก่อนที่ซิสค่อน...แค่กๆ ฮิคารุจะปล่อยมือจากน้องสาวแบบหงอยๆ

“ก็ได้...เห็นว่าเปิดเทอมวันแรกหรอกนะ  ฮิคาริเดี๋ยวตอนพักพี่จะมาหาอีกนะแล้วเดี๋ยวตอนเที่ยง.....”เมื่อเห็นว่าฮิคารุจะทำท่าร่ายยาวใส่น้องสาวฮิคาริก็จับไหล่พี่สาวผลักไปด้านหลัง พร้อมๆกับเด็กหนุ่มใส่แว่นที่มารอรับพอดี ทำให้ฮิคารุถูกจับอุ้มพาดบ่าได้อย่างง่ายดาย

“ขอโทษที่มารบกวนนะครับแล้วก็ขอให้สนุกกับมัธยมปลายนะทุกคน”เด็กหนุ่มยิ้มร่าให้คนในห้องก่อนจะเดินออกจากห้องไปโดยไม่สนใจเสียงโวยวายของคนบนบ่าเลยแม้แต่น้อย

“เฮ้อ”ฮิคาริกลับมานั่งที่โต๊ะด้วยท่าทางหมดแรงขณะที่เพื่อนสนิททั้งสองนั้นหัวเราะกันเป็นบ้าเป็นหลัง ทั้งๆที่คนในห้องยังไม่หายช๊อกกันเลยแท้ๆ......................

“ฮ่าๆๆๆๆ ฉันว่าแล้วว่าต้องมีเรื่องพรรค์นี้แหง ฉันเตือนให้เธอปลุกพี่ฮิคารุก่อนออกจากหอมาแล้วนะ!”ยะสึระกิปาดน้ำตาก่อนที่อากิจะพูดเสริม

“ถือว่าโชคดีแล้วนะที่พี่ฮิคารุพึ่งมาถึง ถ้าเร็วกว่านี้มีหวังได้จับเธอฟัดกลางหอประชุมแน่เลย ฮะๆๆ”อากิปิดปากหัวเราะอย่างเรียบร้อยแต่ก็มิวายหันมามองฮิคาริด้วยสายตาล้อเลียนอยู่ดี

“ยะ...ยัยบ้า! ไม่เห็นจะตลกสักหน่อยนึง!!”ฮิคาริโวยวายกลับขณะที่ผู้เป็นอาจารย์ก็เรียกสติกลับมาสำเร็จแล้วกระแอมไอเบาๆ

เด็กสาวทั้งสามพากันพึมพำขอโทษเบาๆแล้วหันมาสนใจเพื่อนร่วมห้องที่แนะนำตัวเป็นคนถัดไป

..................................................................................................................................................

“ปล่อยฉันนะไทโจ อาคานะ!”ฮิคารุทุบหลังของเด็กหนุ่มแว่นเขียว ก่อนที่จะถูกอุ้มลงพื้นอย่างนิ่มนวล

“ไม่เห็นต้องเต็มยศขนาดนั้นก็ได้นี่ ผมบอกให้เรียกอาคานะเฉยๆก็ได้”ไทโจยิ้มก่อนจะจัดผมที่ยุ่งเหยิงของคนตรงหน้าให้เรียบร้อย เด็กสาวพองแก้มใส่ก่อนจะเดินหนีเข้าห้องเรียนของตัวเองไปในขณะที่ไทโจเดินไปอีกทางเพราะเสียงโทรศัพท์มือถือของตน

“ครับพี่”

(เป็นยังไงบ้างหืม? ว่าที่ประธานนักเรียน)

“ครับ...ยุ่งดี แต่อีกตั้งปีนึงเวลาเยอะแยะถมไปครับ”

(แล้วน้องสะใภ้ฉันเป็นยังไงบ้าง?)

“แข็งแรงดีครับ ฮะๆ”เด็กหนุ่มหัวเราะเบาๆก่อนจะนวดไหล่ที่โดนทุบ

(อืม ก็ดีแล้ว....)ปลายสายตอบกลับเรียบๆ

“แล้วพี่....จะมาโรงเรียนเมื่อไหร่ครับ?”

(คงอีกสอง-สามวันอย่าลืมนะว่า....)

“ครับๆ ผมไม่บอกใครแน่ๆ”

(ดีมาก....งั้นฉันวางสายก่อนนะ)

“ครับ เดินทางปลอดภัยนะครับ”

(อืม)

ปลายสายตัดไปขณะที่เด็กหนุ่มเหลียวหลังไปมองห้อง 1B ที่อยู่ตึกตรงข้าม

“จากนี้ไปอะไรๆก็คงวุ่นวายขึ้นเยอะ.....”

.........................................................................................................................................................

Comment

Comment:

Tweet

โฮกกกกกก ในที่สุดก็ตบตีกับเอ็กทีนได้ค่ะะะ
อ่านฟิคเปโกะซังแล้วทั้งเขินทั้งขำค่ะ555555
โอ้ย ชิต้าาาาาาา 5555555555555555555555555555555555555555555
#ขอมอบเลขห้าให้แด่ฟิคตอนนี้ค่ะ #เม้นเกรียนแล้วจากไป #โดนตบบ

#1 By Mi-U on 2013-06-15 10:55